ตั้งอยู่บนเส้นดินแดนระหว่างตึกสองและตึกสาม
ลิปดาที่108.15.889.75 ลองติจูตที่104.14.15.88
เปิดทำการทุกวันแข่งกับ7eleven
มีสมาชิกตั้งแต่รุ่นแรกจนถึงปัจจุบันไม่เกิน 20000 คน
คนอาจาร์ยที่ปรึกษาคนปัจุบันมี่ชื่อเล่นว่า "จู๊"
เมื่อก่อนเดิมทีชื่อ"ไพรอาสาพัฒนา"
ชื่ออังกฤษ THE RURAL DEVELOPMENT VOLUNTEER CLUB OF RANGSIT UNIV.
อึกสองปีจะเข้าสู่วัยเบญจเพส
ประธานชมรมฯคนปัจจุบันเป็นเพศแม่
เพลงประจำชาติชมรม คือ สาวยาว แต่งโดย นายกมล อับดุล

สีประจำอยู่ในระหว่างข้อถกเถียงเพราะต่างคนต่างชอบ แต่รู้สึกว่าจะเป็นสีเทา
ธงประจำชมรมสร้างขึ้นประมาณปี39 โดยนายชยานนท์ สมสมัย
จังหวัดที่ไปออกค่ายมากที่สุดคือ แม่ฮ่องสอน
ป้ายชมรมsizeใหญ่อันแรกถูกนำมาจากชัยภูมิ สร้างขึ้นในปี36-37 โดยพี่เบียร์36
สมาชิกที่ชื่อ-นามสุกล แปลกที่สุดคือ นายมติ เอกฉันท์ หรือพี่อาร์ม31
ค่ายที่มีคนไปออกมากที่สุดคือค่ายเชียงใหม่ อ.เชียงดาว ปี31 ประมาณ 140 คน
นำโดยนายวรา สกุลมัย หรือพี่โหนก30

ยังมีคำถามถึงอุดมคติ ตอนที่๒
จาก หนังสือ "ล้ินชักนักเดินทาง" แต่งโดย ศุ บุญเลี้ยง

บนความปวดเมื่อย ผมเองพลอยสุขใจ

แต่สงสัยในพฤติกรรมของนักศึกษาและชะตากรรมของบ้านเมือง

นอกจากนั้นยังมีดนตรีรอบพิเศษที่เราชักชวนผู้คนจากเมืองใหญ่หนึ่งโบกี้รถไฟ ผสมกันกับพี่เลี้ยง ครู นักเรียนโรงเรียนเด็กรักป่า หมอ พยาบาล และคนทำงานอีกกลุ่มน้อยๆ

ไปนั่งล้อมวงฟังเพลงใต้แสงจันทร์ข้างขึ้นเดือนหงาย ริมป่าข้างท้องนา ปลอดหลังคาและไฟฟ้า เรียกกันเล่นๆว่า "รอบกาล่าดินเนอร์"

ต้องขอร้องกันก่อนว่าอย่าปรบมือ เพราะเสียงปรบมือจะดังกลบเสียงดนตรีเนื่องจากไม่มีเครื่องขยายเสียง และกรุณาอย่ากรี๊ดกลางป่า ถ้าชอบมากทนไม่ไหว อนุญาตให้หอนแบบหมาป่าได้ ก็ได้บรรยากาศที่อบอวลไปอีกแบบ



ก่อนเข้านอนมีโอกาสสนทนากับน้องๆ ที่ดป็นสต๊าฟทำงาน พวดเขาเป็นเด็กมัธยมปลายกลุ่มหนึ่งของโรงเรียนในจังหวัดสุรินทร์มากันในนามของกลุ่มดูนก

เรานั่งเสื่อสนทนาใต้แสงจันทร์

เขาถามผมว่า อุดมคติของพี่เป็นอย่างไร? ผมอึกอักและลำบากพอดูที่จะตอบคำถามนี้

นึกขึ้นมาได้ว่า หนหนึ่งในการประชุมค่ายอาสาเมื่อนานมาแล้ว เพื่อนผู้ทันสมัยโยนคำถามเข้ากลางวงสนทนาว่า "อุดมคติมันกินได้หรือ?"

ตอนนั้นรู้สึกอึ้ง ผมตอบอย่างคนรู้น้อยแต่คิดหนักว่า มีหลายอย่างในชีวิตที่สำคัญ ซึ่งไม่ได้มีไว้กิน

นานมากแล้วที่ไม่ได้ยินใครถามคำถามเชยๆนี้อีก

รู้สึกเสมอมาว่า อุดมคติไม่ได้มีไว้กิน แต่ทำให้คนเรากินอย่างมีคุณค่า และทำให้การกินนั้นสมบูรณ์ขึ้น



ชื่นใจในคืนหนาวนั้นที่ยังได้ยินคำถามแบบนี้จากเยาชนคนรักป่า

แทนที่จะสนใจแค่ว่า ยอดเทปพี่ทะลุเป้าหรือยัง

ทั้งที่ไม่แน่ใจ "อุดมคติ" ที่พูดไป ว่าเราเข้าใจตรงกันหรือไม่กับคนต่างยุคต่างสมัย ไม่แน่ใจว่ามันยังเป็นคำคำเดียวกันอยู่หรือเปล่า

ได้แต่พยายามบอกเล่าความใฝ่ฝันดีๆ ในชีวิตทั้งที่ทำได้และทำไม่ได้ ด้วยความหวังว่าเขาจะพอเข้าใจได้บ้าง

โดยเฉพาะจากเนื้องาน วิถีชีวิต วิถีความคิดมากกว่าจากภาษาที่วกวนจนไขว้เขวเป็นภาษาโฆษณาว่า "อุดมคติกินไม่ได้แต่เท่"

อ่านตอนที่๑ได้ในสมุดบันทึก

ศรอรชุน(โฟล์คเซน ; ยืนยง โอภากุล)
ดูก๊อน ดูก่อน ท่านผู้เจริญ คำสรรเสริญ เยินยอยิ่งใหญ่
แต่มิตรสนิท คืออันตราย คำนั้นกินใจให้ทุกข์ให้โทษ
แม้แต่ศัตรู ก็ยังไม่ต้องการ

ดูก๊อน ดูก่อน ท่านศรธนู มีไว้เคียงคู่ เหนี่ยวรั้งสงคราม
คมหลาวคมดาบ คมหอกคมหนาม ประตูป้อมยาม เปลี่ยนใจใส้ศึก
แม้แต่ศัตรู ควรเชิดชูเกียรติ แม้แต่ศัตรู ควรให้มีเกียรติ

พวกเราคือนักรบ พวกเราคือสงคราม พวกเรารบต่อความอยุติธรรม
พวกเราคือนักรบ พวกเราคือสงคราม พวกเรารบด้วยจิตใจไม่ใช่ศาตรา
เรามารบกัน ต่างมารบกัน รบราฆ่าฟัน นั้นมีจุดหมาย
แม้เราต้องอยู่ หรือเราต้องตาย กระดูกมอดไหม้ วิญญาณยังอยู่

ดูก๊อน ดูก่อน ยิงศรเป็นศาสตร์ ขุนศึกเป็นปราชญ์ ศาตราคือใจ
ข้าศึกคือเป้า เป้าอยู่ที่หมาย แลเห็นสิ่งใด เห็นแต่ข้าศึก
ศรอรชุน ไม่เคยพลาดเป้า